Mijn hond is mijn beste medicijn

Er wordt me gevraagd de behandelovereenkomst inclusief diagnose door te lezen. Een ontmoeting met de realiteit. Langzaam besef ik me dat ik veel te lang heb gedaan alsof er niets aan de hand was. De tranen rollen over mijn gezicht. Overspannen.

Tijdenlang wist ik het vol te houden. Dagelijks 4 uur reizen met de trein, lange dagen maken op school, studeren, het huishouden doen, afspreken met vrienden en familie, sporten, mijn eigen bedrijf draaiende houden, werken voor de PR-commissie van mijn opleiding én lange diensten draaien bij de NS. Het hoorde erbij, ik deed alles graag en ach, iedereen was toch druk?

Totdat alles ineens moeilijker werd. Verkoudheden hielden langer aan, uit bed komen kostte steeds meer moeite en mijn gedachten konden niet meer worden stilgezet.

Tot hier en niet verder

Vastbesloten om niets van alles dat ik graag deed te laten vallen, zette ik door. Tot het moment kwam dat niets meer lukte. Zelfs de simpele, dagelijkse dingen zoals naar het toilet gaan waren te veel. Ik had nergens meer energie voor en mijn gedachten sloegen op hol. Mijn lichaam had aan de noodrem getrokken; tot hier en niet verder.

Het feit dat ik het maximale uit het leven wilde halen en torenhoge eisen voor mezelf had gesteld hadden me de kop gekost. Daar zat ik dan, thuis. Niet meer naar school, niet meer werken; alle tijd van de wereld. Het klinkt voor velen als een droom om zoveel tijd te hebben, voor mij was het alles behalve dat.

Keuzes, keuzes, keuzes

Een aantal maanden gingen voorbij. Velen gesprekken met verschillende psychologen volgden, keuzes werden gemaakt, knopen werden doorgehakt. Sommige met pijn in mijn hart, sommige zonder enige moeite.

Een van de belangrijkste keuzes, die ik samen met Rogier heb gemaakt, ging over het al dan niet aanschaffen van een hond. We besloten het te doen. Een half jaar later hadden we Eleonor, onze Cardigan Welsh Corgi. Een beslissing waar ik tot op de dag van vandaag geen seconde spijt van heb, al was het niet altijd even makkelijk. De aanschaf zorgde voor spanning, maar was uiteindelijk ook de oplossing voor mijn probleem; overspanning.

Eleonor grasveld

De oplossing

Het is enorm bijzonder wat een hond met je doet. Doordat Eleonor op vaste momenten moest eten en wandelen kwam er weer wat ritme in mijn dag. Dit was prettig. Ik kreeg verantwoordlijkheden die ik niet zomaar kon en wilde laten schieten. Mijn dagen hadden weer een doel.

Ik had een reden om weer uit bed te komen. Eleonor liet zich tenslotte niet zelf uit. Ik ging met veel liefde en plezier meerdere malen met haar naar buiten, zélfs wanneer het regende. Het bewegen gaf me meer energie en zorgde ervoor dat mijn gedachten even tot rust kwamen.

Op de momenten dat Rogier niet thuis was voelde ik me minder eenzaam. Ik waardeerde het gezelschap enorm, het leven werd weer wat mooier. Daarnaast ging ik door de komst van Eleonor meer en vaker lachen. Één blik of knuffel was genoeg.

Eleonor met Sylvia

Al met al heeft de komst van Eleonor me ontzettend veel gebracht. Zonder de komst van onze kleine viervoeter had ik misschien nog steeds, óf alweer, overspannen thuis gezeten.

Overweeg jij een hond te nemen? Denk dan goed na. Het nemen van een hond is niet niks. Er komt veel meer bij kijken dan je in eerste instantie denkt.

Liefs,
signature

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

No Comments Yet.

Previous
Machinist, het beroep in beeld
Mijn hond is mijn beste medicijn