Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Mijn verhaal: ‘Mijn moeder heeft zelfmoord gepleegd’

De mensen die mij al lang kennen weten dat mijn moeder en ik als beste vriendinnen waren. We deelden alles en lachten veel samen. Totdat op een dag het vreselijke nieuws kwam; mijn moeder had op een verschrikkelijke manier een einde aan haar leven gemaakt. Zelfmoord; onbegrijpelijk voor velen. Vandaag deel ik mijn verhaal met jullie.

Mijn moeder was een fantastische vrouw. Ze zag altijd het positieve in mensen en gaf mensen wel 100 kansen. Ik herinner me mijn moeder als een vrolijke vrouw die graag andere mensen hielp, soms zelfs zoveel dat ze niet meer aan zichzelf dacht. We deden vaak dingen samen, van samen wandelen tot dingen knutselen. Creatief zijn was echt haar ding en ook mijn ding.

Vroeger werd vaak gezegd dat ik veel op mijn moeder leek, maar tegenwoordig krijg ik steeds vaker te horen dat ik veel weg heb van mijn vader. Thuis was het altijd erg gezellig. Met zijn drieën vormden we een hecht gezin. Helaas kwam daar in 2009 een einde aan toen mijn ouders besloten te gaan scheiden. Dit was iets wat ik niet had zien aankomen. Vanaf dat moment is er heel veel veranderd en gebeurd.

Scheiden

Mijn vader bleef in het huis wonen waar we op dat moment woonden en mijn moeder en ik zochten een andere woonruimte. We hebben een paar maanden op een camping gewoond omdat mijn moeder een plek voor zichzelf nodig had. In die tijd is mijn vader een andere vrouw tegen gekomen, waardoor hij niet meer zo vaak thuis was. Daarom zijn mijn moeder en ik toen weer terug in ons oude huis gaan wonen en hebben we ons leven weer proberen op te pakken. Mijn moeder ging weer aan het werk, maar ze kon niet teveel werken door haar whiplash. Deze heeft ze gekregen door een auto-ongeluk dat we vroeger hebben meegemaakt. Mijn vader en ik zaten ook in de auto, maar hebben er niks aan over gehouden. Ik was toen nog een baby, dus verder weet ik daar niet zoveel van. In die tijd heb ik wel gemerkt dat mijn moeder het moeilijk had met de situatie. Ze veranderde en werd een beetje down.’

Afscheid

In de zomervakantie van 2009 ben ik drie weken naar mijn vader en zijn toenmalige vriendin geweest. In de periode daarvoor en op dat moment zelf ging het psychisch slecht met mijn moeder. Ze heeft zelfs voor een korte tijd in een crisiskliniek gezeten. Toen ik onderweg was naar mijn vader en zijn toenmalige vriendin heb ik mijn moeder nog aan de telefoon gehad. Ik heb haar toen verteld dat ik een dansopleiding wilde doen in de stad waar mijn vader en zijn toenmalige vriendin woonden. Toen zei ze me: ‘We praten er een andere keer nog over. Ik hou van je.’ Ik antwoordde dat ik ook van haar hield. Dat ik dat zo heb gezegd, daar ben ik nu nog blij om, omdat dit later het laatste gesprek met mijn moeder zou zijn. Dat dit gesprek het laatste gesprek is geweest met mijn moeder vind ik soms nog wel heel vervelend. Ik begrijp door wat ik heb meegemaakt maar al te goed dat je nooit met ruzie weg moet gaan. Mijn advies is dan ook om het op zo’n moment uit te praten of goed te maken, want het kan zomaar ineens voorbij zijn.

Zelfmoord

Ik was nog maar een korte tijd bij mijn vader toen mijn leven in één klap anders werd. Ik zat op mijn kamer te lezen, toen mijn vader samen met zijn toenmalige vriendin mijn kamer op kwam lopen. Het was rond 10 uur ’s avonds. Hij vertelde me dat er iets naars was gebeurd, maar ik had geen idee wat het zou kunnen zijn. Op dat moment had ik niet kunnen bedenken dat mijn moeder er niet meer zou zijn. Maar toen hij me vertelde dat mijn moeder was overleden, dat ze zichzelf om het leven had gebracht, kon ik het niet geloven. Het leek wel een heel boze droom, was het maar een verschrikkelijke nachtmerrie.

Het nieuws was nog nauwelijks tot me doorgedrongen toen we eigenlijk gelijk naar het huis van mijn moeder toe moesten. Mijn vader moest daar mijn moeder identificeren en praten met de politie. Ik werd op dat moment bij mijn opa en oma afgezet, waar ook mijn tantes waren. Iedereen wilde me troosten, maar op dat moment zat ik daar niet op te wachten. Aan de gebeurtenis kon ik niet veel veranderen, dus ik heb op dat moment geprobeerd wat rust te pakken. In de drie uur dat ik bij mijn opa en oma ben geweest heb ik gelukkig nog een beetje kunnen slapen. Toen mijn vader er weer was, zijn we naar mijn moeder gegaan. Dat was een best heftige ervaring. Mijn moeder zag er wit uit, voelde steenkoud aan, haar lippen waren gescheurd en onder een kraag waren striemen te zien. Mijn vader was in tranen, ik had hem nog nooit zien huilen. Op dat moment drong het langzaam tot me door dat ik mijn moeder nooit meer in levende lijven zou kunnen zien.

Waarom?

Als iemand een einde aan zijn of haar leven maakt, als iemand zelfmoord pleegt, vraag je je altijd af waarom. Ook ik vraag me dit nog steeds af. Helaas zal ik het antwoord nooit weten omdat mijn moeder niks heeft achter gelaten. Ik weet wel dat mijn moeder heel wanhopig is geweest op dat moment, dat ze aan niets en niemand heeft gedacht.

Mijn moeder heeft zichzelf in het trapgat opgehangen. Later hoorde ik dat ze vroeger toen ze veel jonger was ook al een keer zelfmoord heeft proberen te plegen en al bijna een jaar met dit plan rondliep. Mijn moeder had niet de fijnste jeugd gehad en haar vader en broer zijn veel te vroeg overleden. Ik denk dat het er dus altijd een beetje ingezeten heeft.

Zoals eerder verteld is mijn moeder een tijdje opgenomen geweest in een crisiskliniek. Helaas mocht ze hier zomaar weg omdat het een vrijwillige opname was. Soms denk ik wel eens dat ze in de kliniek toch beter hadden moeten weten, maar ook de mensen die daar werken zijn maar mensen. Je kunt niet alles van de buitenkant zien.

Crematie

De dagen na haar overlijden moest er van alles voor de crematie geregeld worden. De keuze tussen begraven en cremeren hoefde niet gemaakt te worden. Mijn moeder had namelijk ooit gezegd dat ze gecremeerd wilde worden. Ik heb de muziek en de kleding gekozen voor mijn moeder. Ook heb ik mijn moeder opgemaakt. Omdat ze bijna nooit make-up droeg heb ik dit heel licht gedaan; alleen een beetje rouge en lippenstift.

Tijdens de crematie was er een powerpoint presentatie te zien met foto’s van mijn moeder. Op de achtergrond werd ‘Goodbye’s The Saddest Word’ van Celine Dion gedraaid. Zelf heb ik niet gesproken op de crematie. Het verdriet was op dat moment te heftig en ik was bang dat ik op dat moment zou dichtslaan. Op dit moment sta ik nog steeds achter mijn keuze, maar soms denk ik wel eens; ‘wat als ik het wel had gedaan?’.

Verwerken

Ik heb naast alle herinneringen aan mijn moeder 3 mooie aandenkens aan haar. Voor de crematie hebben ze mijn moeders vingerafdruk afgenomen en deze hebben ze in een kettinkje verwerkt. Het hangertje is een kleine vlinder, die kreeg ik een paar weken na de crematie van mijn vader en zijn toenmalige vriendin. Mijn moeder was gek op vlinders. Ik heb de ketting nog steeds elke dag om, samen met een hartje dat ik van mijn vriend heb gekregen voor mijn 16e verjaardag. Daarnaast heb ik nog een hartje voor aan een ketting gevuld met as van mijn moeder. Dit kreeg ik op de eerste sterfdag van mijn moeder. Verder heb ik een tatoeage op mijn rechterheup die symbool staat voor mijn moeder. Het is een zelfontworpen tatoeage die door de tatoeëerder nog een klein beetje is aangepast.

Mijn verdriet heb ik op mijn eigen manier verwerkt. Ik heb nooit hulp gezocht bij een psycholoog, omdat ik alles op mijn eigen tempo en manier wilde doen. Toen ik naar het MBO ging heb ik wel een aantal keer gepraat met de schoolmaatschappelijk werkster, dit waren erg fijne gesprekken, gewoon omdat ik mijn verhaal kwijt kon.

Het overlijden van mijn moeder kan ik steeds meer accepteren. Ik krijg vaak de vraag of ik boos ben, maar hier is absoluut geen sprake van. Mijn moeder zou de keuze nooit hebben gemaakt als ze zelf geen andere uitweg meer kon vinden. Wel is er sprake van teleurstelling, ik had graag nog afscheid willen nemen en willen weten waarom.

Op sommige momenten mis ik mijn moeder nog steeds heel erg. Zo zal ze er nooit bij kunnen zijn op speciale momenten. Het ergste vind ik misschien nog wel dat ze mijn vriend, waar ik inmiddels al 5 jaar mee samen ben, nooit heeft gekend.

Iedereen die iemand mist zal het volgende gevoel misschien wel herkennen; je hebt niks tastbaars meer, je kunt niet meer met elkaar praten en dat gemis zal er altijd zijn, er zal altijd een lege plek in je leven zijn die niemand kan opvullen.

Toekomst

Ondanks dat mijn moeder er niet meer is kijk ik positief naar de toekomst. Er is nog zoveel te bereiken en mijn moeder had zeker weten gewild dat ik zou gaan doen wat ik leuk vindt. En dat is waar ik nu mee bezig ben. Ik volg mijn hart en doe waar ik gelukkig van word.

Door alles wat er is gebeurd heb ik ook een betere band gekregen met mijn vader. Het is niet altijd even makkelijk geweest, maar de band is nu sterker dan ooit en deze band zal alleen nog maar beter worden.

“Wat het einde is van een rups, is het begin van een vlinder”

Liefs, Sylvia

Misschien ook interessant? ‘Mijn verhaal: De trouwjurk van mijn overleden moeder’

 

12 reacties
  • Amber van Hoof
    maart 13, 2016

    Mooi verwoord. Ik vind dat je echt leuk schrijft en een mooie blog hebt!

    • Sylvia Vorspaget
      maart 13, 2016

      Dankjewel!

    • wilma profijt
      maart 15, 2016

      lieve silvia wat mooi wat je schrijf je had ook een geweldige moeder ze heeft het ook heel moeilijk gehad ik ken ze ook heel goed ze kwam ook eens langs bij ons ze was een lieve vrouw silvia je bent een kanjer goed gedaan meid.

  • Diana
    maart 13, 2016

    WoW lieve dappere Syl.
    Ontzettend knap dat jij dit verhaal zo mooi en open durft te verwoorden. Ik weet maar al te goed hoe moeilijk het af en toe is en dat jij haar soms ineens ontzettend mist….. Om welke reden dan ook. Gelukkig kan je erover praten en heb je genoeg mensen om je heen voor de dan zo nodige knuffel.
    Je weet dat je voor altijd een bijzonder plekje in ons hart hebt en ook altijd welkom bent.
    Een hele DIKKE knuffel vanuit Aalsmeer

  • Pa
    maart 13, 2016
  • Brigitte
    maart 13, 2016

    Ik ben één stil van…..wat een heftig emotioneel maar krachtig verhaal…..je bent een enorme sterke jonge vrouw…..wat je hebt meegemaakt maakt je sterker….jij verloor jong jou moeder. …zoveel respect voor je hoe je er uit gekomen bent…..ik maakte het andersom mee…..dus ergens voelde ik je verdriet…..maar ben gelukkig ze kijken naar ons……succes…..wens je heel veel geluk en liefde x en sterkte voor elke moeilijke dag die je nog krijgt

    • Sylvia Vorspaget
      maart 13, 2016

      Bedankt voor je lieve reactie! Jij ook heel veel sterkte gewenst op elke moeilijke dag die je nog mee moet maken.. liefs

  • Mirjam
    maart 13, 2016

    Respect lieve Sylvia! Wat ongelooflijk moedig dat je hier je verhaal hebt gedeeld. Wat zal je moeder trots op je zijn, want ze zal je vast vanuit ergens blijven volgen. Hele dikke knuffel van Joep en Mirjam (uit Tilburg)

    • Sylvia Vorspaget
      maart 13, 2016

      Dankjewel! Jullie ook een dikke knuffel terug en tot snel.

  • Meriam
    maart 14, 2016

    mijn keel zit helemaal dicht…. mooi geschreven Sylvia.
    Ik hoor zo nog haar stem, en weet nog precies hoe ze was.
    En jij hebt inderdaad heel veel van haar.
    Ze wordt nog steeds gemist……
    xx
    Meriam

  • Robin van der steen
    juni 16, 2017

    Syl, mooi geschreven topper, respect! X Robin

    • Sylvia Vorspaget
      juni 16, 2017

      Wat lief Robin! Dankjewel ♡

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *