Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Soms moet je een stap terug doen om vooruit te komen

Posted on 2 0

Wanneer je lichaam aangeeft dat het niet meer kan, is het eigenlijk al te laat. Je hebt belangrijke signalen gemist en/of genegeerd; daar moet je een prijs voor betalen. Niet leuk, maar wel de realiteit. ‘Dat gebeurt mij toch niet’ zul je misschien wel denken. Ik dacht het ook, totdat mijn eigen lichaam aan de noodrem trok; wat een kut gevoel is dat.

Frisse start

De zomervakantie is voorbij en school is weer begonnen; voor de meeste studenten een frisse start. Niet voor mij. Het tweede studiejaar is nog niet gestart en ik heb al het idee dat ik 3 weken achterloop. Ik vind dat ik niet mag klagen, want iedereen heeft het toch druk? Laten we gewoon maar doorgaan, dan komt het vanzelf wel goed was mijn idee. Totdat er een druppel kwam, die de spreekwoordelijke emmer deed overlopen. Zit je dan, radeloos en vol tranen.

Een langzaam vollopende emmer

Het eerste leerjaar was druk; 4 uur op een dag reizen, voltijd studeren, deelnemen aan een PR-commissie, een eigen bedrijf runnen en daarnaast ook nog gewoon werken, het huishouden doen, socializen, etc. Ondanks dat veel mensen zich afvroegen hoe ik deze dingen allemaal kon combineren en aangaven dat het wellicht wat teveel was, wilde ik alleen maar doorgaan. De dingen die ik deed vond ik leuk, wat maakt het dan allemaal uit? Het levert wel wat stress op, maar ik krijg er een hoop voor terug. Een beetje stress kan geen kwaad toch?

Hoe verder het schooljaar vorderde, hoe zwaarder het werd. Ik dacht dat het niet aan mij lag, want mijn medestudenten hadden precies hetzelfde. Iedereen was op een gegeven moment gestrest, vermoeid en toe aan vakantie. Dolgelukkig was ik toen die twee maanden durende zomervakantie dan ook eindelijk begon. Niet verwacht dat er van uitrusten eigenlijk weinig zou komen.

Doorgaan, doorgaan, doorgaan…

Ik ging veel (leuke) dingen doen, tijd die ik normaal besteedde aan school, kon ik nu ergens anders aan besteden. Mijn agenda werd voller en voller, totaal niet beseffende dat alle dingen die ik deed enorm veel energie kostten en soms ook enorme stress veroorzaakten. Ik ging maar door en ging maar door, nee zeggen was niet aan de orde; alles was leuk en ik had tijd genoeg.

Toen school, na twee maanden vakantie, weer begon voelde ik dat ik daar helemaal nog niet klaar voor was. Ik was totaal niet uitgerust, mijn agenda stond bomvol en ik had het idee dat ik al 3 weken achterliep met school voordat ik überhaupt echt was begonnen.

De druppel

In het eerste blok van het nieuwe schooljaar moest er stage worden gelopen. Één dag voordat ik mijn laatste stagedag zou gaan lopen, kreeg ik te horen dat mijn stagebegeleider ziek was en dat mijn stage niet door kon gaan. Dat was het moment waarop ik instortte, ik raakte totaal in paniek. Ik wist niet meer wat ik moest doen en hoé ik alles moest gaan doen. Dat was voor mij het moment waarop ik wist dat ik iets moest gaan veranderen. Ik moest een stap terug doen, een stap terug doen om weer vooruit te komen.

Heb jij ooit een stap terug moeten doen? Hoe ben jij er weer bovenop gekomen?

Liefs Sylvia

2 reacties
  • Ineke van Tongeren
    september 25, 2017

    Lieve Sylvia, … we moeten, maar willen en kunnen inderdaad ook veel te veel tegelijkertijd, onze grote wereld is door alle invloeden (reizen/social media etc etc) veel kleiner geworden, dus willen we alles meemaken, niets missen. Dat sommige dingen prioriteit nodig hebben, is dan af en toe moeilijk te filteren.
    Heftig voor je dat het nu allemaal toch nét te veel voor je wordt, maar dapper dat je het toe wilt & kunt geven.
    Bljf in ieder geval trots op alles wat je al allemaal bereikt hebt!
    ’n Stapje terug doen klinkt dan misschien voor je gevoel wat negatief, dus bekijk het dan dat je gewoon ook minder grote stappen mag zetten, je komt dan uiteindelijk toch ook wel waar je naartoe wilt xxx liefs Ineke (van Tongeren)

  • Diana
    september 26, 2017

    Ik heb vroeger ook altijd gedacht; “Gewoon doorgaan, er zijn genoeg mensen die het zwaarder/slechter hebben”. Totdat het moment daar was dat ik lichamelijk instortte en geopereerd moest worden. Mijn huisarts zei daarna; wil jij een kans hebben om oud te worden of ga je zo door? Dan heb je geen 10 jaar meer…..
    Toen kwamen de tranen, dagenlang!
    Ik had bijna 20 jaar vrijwel dag en nacht gewerkt ivm studie, eigen zaak en omdat ik het altijd voor iedereen goed wilde doen en geen “nee” kon/ wilde zeggen! Natuurlijk heb ik in die tijd ook veel leuke dingen mee gemaakt die ik nooit had willen missen. Maar achteraf gezien heel vaak, bijna structureel, op de toppen van stress en de adrenaline doorgeleefd. Immers opgeven of ergens nee tegen zeggen was geen optie.
    Lieve Syl; “Pas goed op jezelf en maak de, voor dit moment, beste keuzes”.
    Niet alles kan tegelijk en niet alles hoeft tegelijk (hoewel ik je heel goed snap lieverd).
    De belangrijkste levensles die ik geleerd heb is dat je zeker ook de tijd moet nemen om gelukkig te zijn EN om soms eens even NIETS te doen.

    xxx Diana

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *