Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Mom Talk: “Mijn ouders zouden de zwangerschap nooit goedkeuren”

Kristien was 22 jaar toen ze erachter kwam dat ze zwanger was. Toen ze voor de grap een zwangerschapstest deed kreeg ze de schrik van haar leven: ze was zwanger. Haar ouders zouden de zwangerschap nooit goedkeuren en hoe haar vriend ging reageren, dat wist ze ook niet. Benieuwd naar het verhaal van Kristien? Lees dan snel verder.

“Toen ik de positieve zwangerschapstest zag wist ik niet wat ik moest doen, ik durfde het mijn vriend nog niet te vertellen. Op dat moment besloot ik om naar mijn goede vriendin Shuralisa te gaan, zij was op dat moment 4/5 maanden zwanger. Bij haar kon ik mijn verhaal kwijt. Shuralisa vond het hartstikke leuk, ze feliciteerde me, maar ik wist nog steeds niet wat ik verder moest. Er zat niks anders op dan bij het begin te beginnen: mijn vriend moest het weten.

Ik weg, of de baby weg

Toen ik mijn vriend vertelde over de zwangerschap kreeg ik de keuze: de baby weg laten halen of de relatie verbeken en uit elkaar gaan. Ik wist meteen dat de baby weghalen geen optie was, op dat moment heb ik besloten om alleen verder te gaan. Ik probeerde zo min mogelijk aan hem te denken en ging gewoon verder met mijn leven alsof er niks aan de hand was.

Met mijn neus op de feiten gedrukt

Een tijdje later drong mijn vriendin Shuralisa aan op een bezoek aan de huisarts. Ik moest een verloskundige laten kijken naar de baby. Op dat moment werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Bij de verloskundige kwam ik er achter dat ik al 26+3 weken zwanger was van een meisje. Ik had een heel dubbel gevoel. Ik voelde blijdschap, maar tegelijkertijd kon ik deze blijdschap ook niet echt met iemand delen.

Zwangerschap verzwijgen

Ik heb mijn zwangerschap een hele lange tijd weten te verzwijgen voor mijn ouders. Ik had geen grote buik, dus niemand zag wat aan me. Totdat ik de 32 weken passeerde.. Die dag vergeet ik nooit meer. Ik was bij de verloskundige geweest en de papieren van mijn bezoek zaten in mijn tas. Mijn tas stond boven en ik was vergeten de papieren eruit te halen. Toen mijn moeder boven was had ik al een bepaald gevoel, het gevoel dat mijn moeder de papieren in de tas zou vinden. Op dat moment was het al te laat. Mijn moeder kwam rennend de trap af, ze smeet de papieren op tafel en schreeuwde naar me. Mijn vader werd gebeld en toen wist ik genoeg. Ik moest het huis uit, voordat ik eruit zou worden gezet. Vanaf dat moment heb ik nog maar een korte tijd thuis gewoond. Mijn vader kwam elke avond thuis en vroeg me dan te vertrekken. Omdat ik thuis niet meer welkom was heb ik me aangemeld bij een opvang voor tienermoeders. Binnen twee weken kon ik daar terecht. De twee weken duurde lang en ik probeerde zo min mogelijk thuis te zijn.

Uit huis

Toen ik 8 maanden zwanger was kon ik terecht bij het opvanghuis. Op het moment dat ik mijn tas aan het inpakken was om te vertrekken kwam mijn moeder bezorgd naar me toe. Ze wilde weten waar ik naartoe ging, maar op dat moment was ik te boos om de waarheid te vertellen. Ik verzon een smoes. Ik vond het belachelijk dat ze, nadat ze me het huis uit wilde hebben, ineens bezorgd ging doen.

Eenmaal in het opvanghuis viel er een last van mijn schouders. Ik had het gevoel dat ik mijn zwangerschap niet meer hoefde te verbergen, ik kon er nu van gaan genieten. Dat duurde echter niet lang. In het begin van mijn tijd in het opvanghuis heb ik veel ruzie gehad met mijn begeleidster. Ik was het niet eens met de regels daar en kon me niet aanpassen. Je moest, wanneer je een kind had, elke dag om 19:30 binnen zijn. Zonder kind lag de grens op 23:00. Was je er niet voor die tijd dan kon je niet meer naar binnen.  Je had geen vrijheid. Wanneer je het gebouw verliet moest je verantwoording afleggen. Je moest vertellen waar je naartoe ging en hoe laat je verwachtte “thuis” te zijn.  Wanneer er bezoek kwam moest je dit melden, daarnaast mocht bezoek ook maar tot een bepaalde tijd blijven. Zeer frustrerend.

Geen contact

Vanaf het moment dat ik in het opvanghuis zat heb ik mijn ouders niet meer gesproken of gezien. Mijn moeder appte me wel eens met de vraag of ik naar huis wilde komen. Ze zou dan mijn favoriete eten maken en we zouden samen kunnen gaan winkelen. Dit heb ik zelf afgehouden omdat ik het erg ongemakkelijk zou vinden om daar met mijn dikke buik te gaan zitten terwijl ze mijn zwangerschap niet accepteerde. Op dat moment was ik van mening dat het hebben van geen contact het beste was voor iedereen.
Een tijd later, toen ik met Shuralisa naar de stad ging om een frietje te eten,  gebeurde datgene waar ik niet op zat te wachten: mijn moeder liep langs. Ik zei tegen Shuralisa dat ze niet moest kijken, maar in plaatst daarvan begon ze te zwaaien naar mijn moeder. Mijn moeder lachte en kwam naar ons toegelopen. Het was erg ongemakkelijk op dat moment. Shuralisa feliciteerde mijn moeder met de zwangerschap en het feit dat ze oma zou worden. Daarnaast vroeg ze ook aan mijn moeder waarom ze zo tegen de zwangerschap was en toen kwam de aap uit de mouw.

Cultuur

Mijn moeder vertelde haar dat de zwangerschap in de ogen van onze cultuur taboe was en dat ze het niks vond dat ik een alleenstaande moeder zou worden. Toen mijn moeder vertrok gaf ze me wat geld. Hierover mocht ik niks tegen mijn vader zeggen.

Bevalling

Uiteindelijk ben ik met 41+1 weken in het ziekenhuis bevallen van een kerngezonde dochter Yashlynn Mylené. Mijn twee vriendinnen Shuralisa en Youssra hebben me zowel tijdens de zwangerschap als tijdens mijn bevalling gesteund en daar ben ik nog steeds enorm dankbaar voor. Na de bevalling moest ik 24 uur in het ziekenhuis blijven.  Toen ik uiteindelijk weer in het opvanghuis was kreeg ik een appje van mijn nicht. Zij had vernomen dat ik zwanger was en dat ik niet meer thuis woonde. Op dat moment heb ik haar verteld waar ik verbleef en dat ik al bevallen was. Ze vroeg me of ze het aan haar moeder mocht vertellen.

Vervolgens werd ik door mijn tante gebeld. Ze was erg bezorgd en ging met mijn ouders praten zodat alles weer goed zou komen. Ik vertelde haar dat dat niet nodig was. Ik begreep dat mijn ouders boos waren en dat ze de zwangerschap niet konden accepteren.

Telefoontje van mijn ouders

Diezelfde avond kreeg ik een telefoontje van mijn moeder. Ze vroeg hoe het met mij en de baby ging. Ze wilden graag langskomen, waarop ik kortaf antwoordde dat dat oke was.

De volgende ochtend waren mijn vader en mijn moeder in het opvanghuis. Mijn moeder was op slag verliefd op Yashlynn maar mijn vader wilde er in eerste in stantie nog steeds niks van weten. Hij begon alles af te kraken. Het leek alsof ik in een gevangenis leefde met al die begeleiders om me heen en ik was gek dat ik mezelf dit aandeed. Gelukkig draaide hij kort daarna bij. Hij wilde Yashlynn vasthouden en hij heeft uiteindelijk een uur met haar in zijn armen gezeten.

Vanaf dat moment heb ik weer contact met mijn ouders. Toen mijn vader zichzelf opa begon te noemen wist ik dat hij het had geaccepteerd. Ik heb daarna zelf contact opgenomen met de rest van mijn familie om ze te vertellen dat ik bevallen was. Ik kreeg gelukkig van iedereen een positief bericht terug.

Opvanghuis

Ik heb uiteindelijk 11 maanden in het opvanghuis gezeten. Na 11 maanden kreeg ik te horen dat ze een woning voor me hadden gevonden waar ik maximaal 1 jaar kon gaan wonen. In dat jaar zou er worden gezocht naar een vaste woning. Toen ik het nieuws hoorde was ik enorm blij. Ik kreeg een begeleidster die 1 keer in de week langs kwam om een gesprek te voeren over de stand van zaken. Na 6 maanden in mijn nieuwe woning kreeg ik bericht van mijn begeleidster dat er een woning voor me was gevonden voor onbepaalde tijd. Geen onzekerheid meer en een eigen plekje voor mij en mijn dochter.

Nu

Ik woon nu met mijn dochtertje van 17 maanden in ons nieuwe huis. 15 maanden geleden ontmoette ik mijn huidige vriend. In het begin waren mijn ouder het hier niet mee eens, maar dat gaat nu goed. Mijn vriend accepteert Yashlynn alsof het zijn eigen kind is.

Ik heb veel moeten doorstaan om te komen waar ik nu ben, maar als ik het over zou moeten doen zou ik het zo weer doen. Ik ben dolblij met mijn kleine meid. Mijn nichtje zegt me heel vaak dat ze super trots op me is en dat ze me sterk vindt, maar dat zie ik zelf niet zo. Ik heb zelf bewust voor dit pad gekozen,  ik wist van tevoren wat me te wachten stond. Ik had alles en heb uiteindelijk m’n luxe leven opgegeven voor mijn kleintje.”

Liefs Sylvia

No Comments Yet.

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *