Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Interview met (rol)model Elianne Speksnijder

Posted on 4 0

Onze samenleving is divers, we zijn allemaal uniek en hebben ieder ons eigen verhaal. Zo ook Elianne Speksnijder, ze heeft de ziekte van lyme en een vorm van epilepsie. Ondanks het feit dat ze in een rolstoel zit, laat ze zien dat ze er toe doet. Ze was tijdens Amsterdam FashionWeek al te vinden op de catwalk en nu is ze één van de 8 kandidaten van mis(s)verkiezing 2017. Ik mocht haar wat vragen stellen, benieuwd naar de antwoorden? Lees dan snel verder!

Stel jezelf eens voor, wie ben je?
Ha, meteen met de deur in huis. Rond mijn 14e verjaardag had ik een griepje. Ik werd alleen nooit meer beter. Ik kreeg allerlei vage klachten die van kwaad tot erger gingen. Na anderhalf jaar kon ik bijna niet meer lopen en kreeg ik mijn eerste rolstoel.

Lyme is een multisysteem ziekte, dat zoveel betekent dat de symptomen heel divers zijn en de ziekte zich ook nog eens heel grillig kan uiten. Door de jaren heen zijn de klachten steeds complexer geworden en zo kreeg ik een aantal jaren later ook te maken met een vorm van epilepsie. Hoewel het niet wetenschappelijk bewezen is, denk ik dat dit met de ziekte van Lyme te maken heeft.

Maar om me ook nog even voor te stellen: ik ben Elianne, 27 jaar oud, ik woon samen met mijn twee hulphonden en mijn grote talent is om met minimale inspanning, het maximale te benutten en op zoek blijven naar de mogelijkhden.

Je bent één van de acht kandidaten die meedoet aan de mis(s)verkiezing 2017 wat houdt dit in?
We staan met 8 finalisten in de mis(s)verkiezing 2017. Dit is geen gewone missverkiezing, want het gaat enkel om krachtige en mooie vrouwen, met een zichtbare handicap. Zoals ik mijn rolstoel heb.

Heb je je met een bepaald doel voor de mis(s)verkiezing van 2017 ingeschreven?
De winnares mag zich uiteindelijk een jaar lang inzetten voor de Lucille Werner Foundation. Wat ik in mijn jeugd vooral ontzettend lastig heb gevonden, is dat als je te maken hebt met een ziekte of een beperking, het veel vaak gaat over alles wat je niet meer kunt. Het ging heel weinig over wat ik nog wel kon of hoe ik op mijn manier, mijn leven zo kon inrichten dat ik het gevoel had dat ik de moeite waard was. Ik vind het zo belangrijk dat de kinderen van nu, kunnen opgroeien met het geloof “ik mag er zijn!”. Dat ze opgroeien met het geloof “ik ben de moeite waard”. Ik wil dat er meer gekeken wordt naar de talenten van deze kinderen. En dan maakt het niet eens uit wat voor beperking je nu hebt. Of het nu een heel zichtbare handicap is of bijvoorbeeld autisme. Iets dat minder zichtbaar is, is vaak ook ontzettend belemmerend. Ik heb heel lang het gevoel gehad dat ik niet de moeite waard was en dat ik niets te betekenen had. Dat maakte mij ontzettend onzeker. Ik heb echt iemand nodig gehad die tegen me zei: “Elianne, ik geloof in jou!”. Daardoor durfde ik weer op onderzoek uit te gaan naar wat ik nog wel kon, en hoe ik op mijn manier, binnen mijn mogelijkheden, mijn talenten kan benutten. En zo blijkt: ik kan nog ontzettend veel dingen wél. Ik moet mijn bezigheden alleen vaak in een ander vormpje gieten. Maar is dat erg? Het maakt je ook ontzettend creatief en inventief met de middelen die je hebt.

Wellicht hangt bovenstaande vraag samen met de volgende vraag: Welke boodschap wil jij als persoon overbrengen?

“Geloof in ons”, de rest heb ik zojuist eigenlijk wel verteld.

Elianne Speksneijder

Ik stel je natuurlijk vragen voor in de categorie Model Talk; vertel eens over je carrière als model, hoe ben je eigenlijk begonnen?
Ik ben er eigenlijk zo’n beetje letterlijk en figuurlijk in gerold. Er kwam een oproepje voorbij met de titel ‘rolstoelmodellen gezocht’. Waarvoor het was, stond er niet bij. Ik had aanvankelijk helemaal geen modellen ambities en voor die tijd hield ik mijn rolstoel nog zo veel mogelijk buiten beeld. Zeker op social media, ging ik voor de foto meestal toch even op de bank zitten of eventjes staan. Toch bang voor een vooroordeel en de angst dat als mensen die stoel zouden zien, ze niet meer naar de persoon zouden kijken.

Maar ik kwam uit een behoorlijke shit periode en ik besloot ‘doe eens gek, geef je op’.

Het oproepje werd een casting, en die casting bleek voor FashionWeek Amsterdam te zijn. En als er iets op mijn pad komt, dan ga ik er ook helemaal voor. Dus ik besloot ook op social media maar de boel open te trekken en gewoon te denken ‘fuck alles, ik ben wie ik ben’. Dus ik postte voor het eerst foto’s op mijn instagram. Mét rolstoel.

De grote grap? Ineens schoot het aantal volgers omhoog, kreeg ik berichtjes van wildvreemden, noemen mensen mij inspirerend en ontstaan er superleuke samenwerkingen. En ik maar bang zijn voor een vooroordeel.

Je hebt met je rolstoel op de fashionweek catwalk(s) gestaan, hoe  ben je daar gekomen en hoe was dit voor jou?
Ik heb nu twee keer op FashionWeek een show gelopen – of naja, gerold. Ik ben er gewoon in beland door dat ene oproepje op Facebook, toen nog niet wetende dat dit voor FashionWeek was. Voor mij is dit eigenlijk voor het eerst de grote bevestiging geweest dat ik goed ben zoals ik ben en dat ik er mag zijn, met handicap. Dat ik zelfs met handicap, nog iets toe te voegen heb. Want daar heb ik als tiener heel erg mee in de knoop gezeten: ‘maar wie ben je nog, als je niet meer kunt wat je vroeger altijd deed?’.

We kennen natuurlijk allemaal de ‘standaard’ modellen, ‘cruvy’ modellen etc., maar wat houdt model zijn met een beperking precies in? Word je ander behandeld, gelden er andere normen wat betreft maten bijvoorbeeld?

Gelukkig is de visvijver van modellen met een handicap heel erg klein en omdat je met je handicap al divers bent, lijkt een bepaalde diversiteit in maten ook meer geaccepteerd. Wat dat betreft is mijn handicap eigenlijk gewoon super gunstig, want lopend had ik het met mijn 1.59m natuurlijk nooit tot aan de catwalk geschopt. Bovendien weiger ik om wat dan ook aan mijn lichaam te doen. En zeker niet op dieet. Ik heb Anorexia gehad en ik weet hoe funest dat is. Gelukkig ben ik daarvan hersteld en sta ik supersterk in mijn schoenen.

Zijn er speciale modellenbureau’s waar je terecht kunt als je een beperking hebt?
Ik heb nu een contract klaarliggen van Iulia Barton Agency. Een italiaans modellenbureau dat het eerste inclusive fashion agency is. Ze heeft internationaal een paar modellen die zij graag internationaal ook wil presenteren. Juist omdat ze meer diversiteit wil aanbieden als inspiratie.

Ik heb naar aanleiding van de eerste show op FashionWeek contact gehad met een modellenbureau. Ik wilde toen toch weleens checken of ik daar ‘met recht en met potentie’ op de catwalk stond. Als ik daar de bevestiging voor had, wilde ik er ook wel alles voor inzetten. Ik kreeg toen een hele positieve reactie terug. Dat mijn looks, zeker catwalk worthy waren. Maar, schreef de agency erbij, ze konden mij niet begeleiden omdat de meeste modellen van hun in het buitenland zitten. Die huizen zijn nu eenmaal meestal niet geschikt als je afhankelijk bent van een rolstoel. Hij sloot af met de zin ‘ik hoop dat één van mijn Nederlandse collega’s, je wilt gaan vertegenwoordigen’.

Uiteindelijk is dat een Italiaanse collega geworden. Maar Iulia Barton heeft wel haar ‘diversity’ modellen op FashionWeek Parijs, Milaan en New York gehad afgelopen jaren.

In de industrie wordt je keer op keer beoordeeld op je uiterlijk, ben je soms onzeker?
Ja natuurlijk. Ik heb door mijn ziekte en door de medicatie vaak problemen met mijn huid. Dat maakt me soms giga onzeker. Ik heb ook niet meer hele mooie strakke benen omdat mijn beenspieren nu eenmaal minimaal zijn omdat ik ,op af en toe enkele stappen na, niet meer kan lopen. Ik heb vroeger veel gedanst, dus slappe benen vind ik dan wel even een dingetje. Maar mijn kracht is nu eenmaal om te inspireren met mijn diversiteit. Dus ‘perfect’ moet je dan misschien ook helemaal niet willen, toch?

Elianne Speksneijder

Welk merk zou écht eens iets met modellen met een beperking moeten doen?
Dove pleit voor mooie mensen in iedere vorm en maat. Maar ik kan me niet herinneren dat ze ooit iemand met een zichtbare handicap hebben gebruikt voor hun campagnes?

Maar, ik vind vooral dat de grote modellen agencies vooral eens de bereidheid moeten tonen om iemand met de potentie van een topmodel met een zichtbare handicap te begeleiden. Dat gebeurt echt zelden.

Als je iets zou mogen veranderen aan jezelf, wat zou het dan zijn?
Een super zuivere huid voor altijd. Lijkt me awesome.

Wat is je favoriete accessoire en/of kledingstuk uit je kast?
Mijn mom jeans en mijn witte lompe sneakers met klittenband. Alles met een twist.

Wat is je favoriete stad en is er een hotspot die je zeker aanraad om te bezoeken?
Heel eerlijk: ik ben niet zo veel op stap. Ik moet mijn dagen indelen op gemiddeld 5 uur per dag. Dus ik werk aan mijn blog / instagram en modellenwerk, ik train mijn hulphonden en ze moeten natuurlijk ook gewoon uit, en ik onderhoud contacten en dergelijke. Maar dan is het ook wel op. Ziek zijn blijft hoe dan ook keuzes maken. Dus ik kies voor de dingen die ik het aller tofst vind. Niet altijd leuk. Wel noodzakelijk.

Wat vind je het leukste aan modellenwerk?
Wat ik vooral ontzettend tof vind, is dat ik door mijn positie als ‘disabled model’ ook een bepaalde visie en missie kan overbrengen. Natuurlijk is het soms fijn voor je eigen ego, maar ik wil er ook heel graag andere mensen mee inspireren en motiveren om het beste uit zichzelf te halen.

Wat vind je minder leuk aan modellenwerk?
De focus op een bepaald plaatje. Tsja, ook met diversity modellen blijft dit gewoon aan de orde. Media blijft media.

Doe je iets om in shape te blijven?
Haha, nee. Althans, niet speciaal om in shape te blijven. Ik eet gewoon gezond, het liefst zo veel mogelijk clean en veganistisch, omdat ik me daar goed bij voel. Snoepen doe ik weinig maar dat is niet omdat ik het van mezelf ‘niet mag’, maar omdat ik oprecht liever een rijstwafeltje humus eet dan een pak koekjes. En ik wandel iedere dag lekker met de honden buiten.

Hoe beïnvloed je beperking je leven? 
Stiekem, beïnvloed mijn beperking mijn leven ontzettend veel. Ik heb ongeveer 20% energie, minimale kracht en altijd pijn, waardoor mijn dagen eigenlijk ingedeeld zijn op gemiddeld maar 5 uurtjes ‘leven’ per dag. Ik kan wel eens een paar dagen over mijn grenzen gaan, maar dan moet ik de weken erop ook vrij houden om te herstellen. Ik slaap overdag niet, maar de rest van de dag moet ik wel horizontaal doorbrengen in een prikkelarme omgeving. Waarbij mijn ziekte ook nog eens grillig verloop heeft en ik nooit de garantie heb dat wat ik nu kan, dat ik dit over twee maanden ook kan. Daarbij ben ik door mijn ziekte heel gevoelig voor prikkels. Dat in combinatie met een vorm van epilepsie, kan soms heel lastig zijn. Het is toch iedere dag weer het besluit nemen dat ik geen slachtoffer wil zijn van mijn ziekte, dat ik me niet wil laten leiden door de angst van ‘wat als’ en dat ik per dag, het maximale benut van mijn mogelijkheden. En soms heb ik gewoon dagen dat ik er ontzettend de pest in heb. Dat ik gewoon een hele dag op stap wil zonder pijn, zonder angst voor een aanval en met eindeloze energie. Maar dat is niet zo. Dus dan trek je alles eruit wat erin zit en geniet je van ieder moment dat je aangeboden wordt.

Mocht je nu meer willen weten over Elianne en/of haar mis(s)verkiezing avontuur, kijk dan even op haar blog, Instagram, Facebook of Twitter. En vergeet natuurlijk niet te kijken naar de verkiezing; komende zaterdag, half 9, SBS6.

Ik vind dat  iedereen in onze samenleving er toe moet doen, beperking of niet. Wat vind jij? Laat het vooral hieronder weten in de reacties!

Liefs, Sylvia

4 Responses
  • Diana
    mei 1, 2017

    Hoi lieve Syl
    Ik vind het fantastisch dat het aandurft om in jouw blogs niet alleen de zgn populaire items en hot issues te bespreken. Door het feit dat jij in gesprek gaat met mensen die niet in het standaard plaatje van onze maatschappij passen, maar die er wel degelijk deel van uitmaken EN ook wel eens in de schijnwerpers mogen staan, maak jij het vershil !
    Liefs,
    Diana

    • Jacqueline
      mei 1, 2017

      Elianne is anders heel populair en hot hoor! 😉

      • Sylvia Vorspaget
        mei 10, 2017

        Daar ben ik het absoluut mee eens Jaqueline. Elianne is een prachtig mens, zowel van binnen als van buiten.

    • Sylvia Vorspaget
      mei 10, 2017

      Wat een lieve reactie! Ik wil graag laten zien dat we, ondanks het feit dat we niet allemaal voldoen aan het ‘standaard’ plaatje van de maatschappij, er in deze samenleving allemaal bij horen. Onze samenleving is divers, iedereen is bijzonder op zijn of haar eigen manier en we doen er allemaal toe. Beperking of niet, gelovig of niet, rijk of arm, etc.

      Liefs Sylvia

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *