Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Mijn verhaal: ‘De trouwjurk van mijn overleden moeder’

Kortgeleden liet ik foto’s maken van mezelf in mijn moeders trouwjurk. Vandaag deel ik de resultaten en een emotionele brief met jullie.

Brief

Lieve mama,

Waar gaat de tijd? Dit jaar is het alweer 7 jaar geleden dat je jezelf het leven ontnam. Waarom? Dat zal ik nooit weten. Woorden schieten tekort, om te zeggen hoeveel ik je mis.

Met de jaren die vergaan vervagen helaas ook mijn herinnering. Het is vreselijk om niet meer te weten hoe je stem klinkt. Ik weet nog dat ik in het begin, toen ik het niet geloofde, je voicemail belde, om op die manier je stem nog even te horen. Helaas kan dat niet meer.

Het is vreselijk om niet meer te weten hoe een knuffel van jou voelt. Dat doet me pijn.

Het doet me pijn, dat hoe erg ik het ook vind, ik je soms helemaal vergeet. De tijd gaat voorbij zonder dat ik het in de gaten heb.

Ik kan me vinden in de woorden van Bob, die laatst een verschrikkelijk mooi bericht schreef over/voor een vriend van hem. Want zoals Bob ook schrijft, jou vergeten voelt als de grootste misdaad die ik ooit kan begaan.

En ik weet dat het geen misdaad is, want je kunt niet altijd stilstaan bij wat is geweest en wat nooit meer komen gaat,maar toch.

Ik had verwacht dat het aandoen van jouw trouwjurk erg speciaal zou zijn, maar eigenlijk was het dat niet. Wacht, het was wel speciaal, maar niet op de manier die ik had verwacht. Jij hebt de jurk uitgekozen, hij is mooi en hij past perfect bij jou, maar absoluut niet bij mij.

Ik krijg van iedereen die de foto’s heeft gezien te horen dat ik op je lijk, maar zelf zie ik dat helaas niet. Dat vind ik jammer.

Lieve mama, Wat had ik je graag een keer voorgesteld aan de jongen die mij zo gelukkig maakt. Ergens voelt dat heel dubbel, want als jij er nog was geweest had ik hem nooit gekend en was ik misschien nooit geweest waar ik nu ben.

Ik hou me maar in het achterhoofd dat je bewust doch onbewust hebt geweten dat ik het wel zou redden. Ik ben gelukkig nu met alle lieve mensen om me heen. Er zijn mensen waarvan ik had verwacht dat ze zouden blijven, maar deze hebben afscheid genomen door een andere weg te kiezen als ik en dat is prima. Ik doe wat ik leuk vind en ik volg mijn hart.

Ergens hoop ik dat je van boven mee kijkt en ziet dat ik het goed heb. Ik hoop dat je nu op een plek bent waar je gelukkig bent en waar je geen zorgen hebt, want dat verdien je.

Liefs en een hele dikke knuffel,

Sylvia

Foto’s



Boodschap

Mijn moeder gaf me ooit een mooie boodschap mee:

“Begin de dag met een dansje,
Begin de dag met een lach,
Want wie vrolijk is in de morgen,
Die lacht de hele dag,
Ja die lacht de hele dag!”

Heb jij ooit een speciale boodschap meegekregen van je ouders?

Liefs, Sylvia

4 Responses
  • Diana
    december 13, 2016

    Lieve, lieve Syl
    Een brief geschreven vanuit jouw hart
    om een traantje bij weg te pinken
    EN….. 1 ding weet ik heel zeker; mama is blij en super trots op haar mooie, knappe dochter en op de keuzes die jij durft te maken. Net als je papa trouwens.
    Het uiterlijk van je moeder en grotendeels het karakter van je vader maken jouw tot een heerlijke jonge vrouw.
    Liefs Diana

    • Sylvia Vorspaget
      december 15, 2016

      Wat lief! Ik heb tijdens het schrijven zelf ook wel een traantje weggepinkt, maar hé, dat is menselijk toch?

      Ik hoop dat ze trots zijn!

      Dikke knuffel, liefs

  • Maaike
    december 13, 2016

    Heel mooi Sylvia! Wat mooi verwoord.
    Ff een knuffel van mij.

    Liefs maaike

    • Sylvia Vorspaget
      december 15, 2016

      Dankjewel, wat een compliment! Bedankt voor je lieve reactie!

      Liefs Sylvia

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *